W stylu empirowym spotyka się jeszcze wiele innych przykładów naśladownictwa form antycznych. Na przy­kład kandelabry ustawiano jako świeczniki w wielkich salach lub stosowano ich dolną część jako pojedynczą podporę stołów. Piece przyjmują formę an­tycznych nagrobków, którą zachowały przez cały XIX w. Zdobnictwo empi­ru jest właściwie dość suche i pozbawione wyrazu, gdyż projektanci imitowa­li stare, obce wzory. Ogólnie stosowanymi motywami są: róg obfitości, lira, sfinks, urna, tyrs, rózgi liktorskie z toporem (fascis), broń, pochodnie, tarcze itd. Nawet tkaniny imitują motywy czerwono-czarnych waz etruskich.

Dal­szymi roślinnymi lub geometrycznymi elementami ornamentów są palmeta, meander, plecionka, gałązka wawrzynu, liście palmowe, lotos, akant, wić ro­ślinna, wieńce , kosze z kwiatami, girlandy, szeregi liści w dość naturalistycznym przedstawieniu. Meble kuchenne Niemieckie i austriackie odmiany empiru pozostawały w dużym stopniu pod wpływem francuskiego. W Niemczech duch grecko-klasyczny wyrażał się bardzo mocno. Do dużego znaczenia doszedł w tym czasie austriacki przemysł meblarski w Wiedniu. Tylko w Wiedniu znajdował się krąg arysto­kracji, który posiadał środki, potrzebne do zaspokojenia luksusowych wyma­gań. Mieszczańska odmiana empiru powstała dopiero później, w okresie bie­dermeier. Niemiecki i austriacki empire — aby odróżnić od francuskiego — można definiować jako styl Zopf przeniknięty duchem greckim. Meble dla dzieci są konstruowane prościej, widać w nich rzetelną robotę stolarską i nie mają tylu brązowych ozdób, co francuskie. Przebieg linii mebli do siedzenia jest łago­dny, nogi są przeważnie gładkie. Ozdoby z brązu, jak już wspomniano, stosowane są z umiarem . Okrągłe stoły z pod­porą tralkową lub inną są formami architektonicznymi, przełożonymi na ję­zyk stolarstwa. Istnieją też sztywne, ciężkie meble do sypialni, jak sofa z kolumnami po obu stronach, czy stoły z elementami stylu Ludwika XVI lub Zopf .

Popularity: 23% [?]