Artykuł traktuje o zjawisku, nazywanym :zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi (znany też jako ADHD, nadpobudliwość psychoruchowa, zespół hiperkinetyczny, zaburzenie hiperkinetyczne). Nadpobudliwość psychoruchowa dotyka 3-8% populacji, a więc jest to dość powszechne zaburzenie. Tym bardziej podstawowa wiedza o nim powinna być dostępna dla każdego człowieka - stąd między innymi niniejsza publikacja.

Wyróżnia się trzy główne grupy objawów, na podstawie których opisuje się i diagnozuje ADHD. Należą do nich: hiperaktywność ruchowa, ponadprzeciętna impulsywność, niemożność utrzymania koncentracji uwagi i trudność w koncentrowaniu się. Tego typu objawy, aby można było mówić o ADHD, muszą zostać zaobserwowane przed ukończeniem 7 lat.
Nadpobudliwość psychoruchowa jest zaburzeniem o genetycznym podłożu. Nie wynika z innych przyczyn - aczkolwiek pewne uwarunkowania społeczne mogą bądź nasilać, bądź osłabiać jego jej objawy. Trzeba też pamiętać, że nie jest to choroba wyleczalna - można jedynie na skutek odpowiedniej terapii osłabić objawy w taki sposób, aby możliwe było normalne życie.
Zasadnicze znaczenie w tym wypadku ma odpowiednio wcześnie przeprowadzone diagnozowanie i dobranie metod terapeutycznych. Podstawową metodą jest psychoterapia, a w szczególnie uciążliwych przypadkach wymagane jest włączenie farmakoterapii. Leki potrzebne są jednak jedynie około dwudziestu procentom osób, cierpiących na ADHD.

Popularity: 11% [?]

  • Nie ma pokrewnych tematów